Şu tat alma duyumuz var ya, üzerinde sayfalar dolusu şeyler yazılabileceğim şeylerin başında gelir.Bence yaşama dair en güzel duyularımızdan bir tanesidir. Tat alma duyumuzun ve bu anlamda seçimlerimizin alışılmış gelenek ve göreneklerle ilişkisi düşündüğümüzden çok fazladır.

Çocuk yaşımda bir çok anlamda kendi kendime kararlar almama sebep olan kişilerden bir tanesi de o zamanlar henüz 50 li yaşlarında olan ev sahibimiz Ladevikti.

İkinci dünya savaşının tüm olumsuzluğu üzerinden geçmiş buna rağmen hayatta kalabilmeyi başarabilmiş kişilerdendi. O küçük yaşlarda evin içinde içine hiç bir şey giymeden siyah kombenezonla dolaşmasını anlayamazdım. Yada hiç dışarı çıkmamasını.

Odasına adım attığınız andan itibaren çok sevdiği onlarca kedi ve köpeğin yaşadığı minicik bir mekanda önce koku alma duyunuz size itiraz ederdi.

"Hemen bu odadan dışarı çık!!!!!!!"

Çıkamazdık. Garip bir şekilde, sanki efsunlaşmış biri gibi oturduğumuz yerden bir milim bile kıpırdamadan Ladevik i izlerdik.Çoğunlukla da ben....

Kendi kendine konuşurdu çoğunlukla ve odasının bir köşesinde fotoğrafı olan Hitler e bir şeyler söyler ve sonrada "tuuuuu" diye fotoğrafa tükürürdü.

Orada olmak zorunda kaldığımız anlarda sadece abim mutlu olurdu açıkcası. Çünkü erkek olmanın doğasından gelen bir güdüyle o çökmüş ve yaşayıp yaşamadığı bile belli olmayan Ladevik in kombenezonun altındakileri görebilmek için yere düşürdüğü şeyleri almak için eğildiğinde kafası hep yukarılara doğru kayardı yerden....

Anlamazdım tabii abimin neden sürekli olarak böyle sakarlık yaptığını ve için için kızardım abime.

"Manyak mı bu ne? sürekli bir şey düşürüyor."

Ortak tatlar vardır ama bilirsiniz hiç bir kültürün ret etmeyeceği bence büyüleyici bir tat...

Çikolata!!!!

O anlamsız kokuların arasında Ladevik in bizlere verdiği çikolataları yerken burnumdan nefes almamaya çalışarak yediğim çikolataları hatırlıyorum.

Kokuyu hissettiğimde tat değişiyordu, bu sebeple burnumdan nefes almadan çikolatayı yemeyi öğrenmiştim kendi kendime.

Ama birgün, "size çok özel bir şey yaptım" dedi gülerek.

Ne yapmış olabileceğini merak eden gözlerle Ladevik in sofrayı hazırlamasını izlerken onlarca kedi ve köpeğin arasında bizlere sunulan bir yemeği hiç unutamayacağım.

Balık yağda kızartılmış ve sonra şerbetin içine atılmıştı.

Yiyiyip yememe konusunda inanamayacağınız gelgitler yaşarken önünüze konulan bu şeyin annenizin yaptıklarına hiç benzemediğini bilmenizden midir bilmiyorum ret ediyordu beyin.

Yiyemezsin!!!!!!

Evinden sokağa hiç çıkmayan tüm ihtiyaçları arkadaşları ve zaman zaman da bizler tarafından sağlanan bu kadından korkardım.

Gözlerinizden yaş gelerek beyninizin ve doğal olarak tat alma duyunuzun ret ettiği bir şeyi yediniz mi?

Tüm dileğim bu duyguyu yaşamamış olmanızdır.

Burada Zülfü Livaneli yi anlatmaya çalışırken yazdıklarınız yine ister istemez bir şekilde Zülfüyü hatırlatmaya devam ediyor bana.

Yazdıklarınızı anlayabilecek gibi hissediyorum kendimi.Çünkü ilk çocukluk yaşamının yedi yılını gurbet elde tamamlamış biri olarak sizi anlamama olası değil.Hele psikologların söylemiyle karakter yedi yaşına kadar belirlenirken bu koşullarda oluşan karakterlerimizin sancılı olmasını normal karşılamalı diyorum artık.

Çok eskiden, sürekli olarak "neden ben böyleyim? "sorusunu kendime sorduğum çok olmuştur.Bir şekilde vaz geçtim sonradan:)

Şimdi;

Zülfü Liivaneli ye göre de bizlerin kökeninde bir göçebelik var.Ve bu göçebelik ister istemez bizlerde bir takın alışkanlıklar kazandırmış durumda.

Mesela diyor ki;

"Biz Türklerin telefon ve adres defterleri karman çormandır.
Çok kullanıldığı için yıpranır, sayfaların kenarları kıvrılır, fihrist bölümleri kopar, bazı sayfalar dikişlerinden kurtulup sökülür.
Kargacık burgacık yazılarla doldurduğumuz adres ve telefon bölümleri çiziklerle doludur.
Adresler çizilerek iptal edilir, telefon numaraları da aynı akibete uğrar. Dolu olduğu için bir satır alta yeni adres ve
telefonlar yazılamaz. Sayfaların sonuna gidilir.
Oraya yazılan telefonlar bir takım ok işaretleriyle epey yukarıdaki isme bağlanmaya çalışılır.
Kısacası bir süre sonra karman çorman adres ve telefon defteriyle kalakalırız.
......

Bunun sebebi göçebeliktir.
Ruhlarımız göçebedir bizim.
Orta Asya’dan küçük atlara binerek yola çıkan atalarımız gibi biz de tedirgin ruhlarımızla oradan oraya dolaşır dururuz.
Sık sık ev, hatta ülke değiştiririz.
Telefon numaralarımız durmadan değişir.
Yabancı ülkelerdeki dostlarınızın telefonunu bir kez yazarsınız, ölene kadar değişmez o numara! Türkiye’de böyle
bir örneği arasanız da bulamazsınız.
Hayatınızda ne çok telefon numarası ve ne çok adresiniz oldu düşünsenize…"

İtiraz edemeyiz değil mi bu düşünceye?. Devam ediyor;

"Dostluklarımız da göçebeliğin hışmına uğramıştır.
Bu ülkede herkes kavga eder, birbirini çekiştirir, başkasının iyiliğini istemez ve en ufak bir tartışmada herşeyi yıkıp devirir.
Dostluğu, narin bir çiçek gibi özenle, ihtimamla bakıp büyütme bilinmez buralarda.
Herkesin kafasının bir yerinde ‘Bana ne?’ tepkisi vardır. ‘Ekmeğimi o mu veriyor? Bana ne yapabilir ki?’böylece milarlarca
küçük kavgadan doğan bir büyük cehennemde yaşarız.
Çünkü dostluk, yerleşiklik ister.
Bir yere kuşaklar boyu yerleşmiş insanlar dostluğun altın değerinde olduğunu bilir.
Çünkü yüzlerce yıl kendi ailesi de orada olacaktır, komşusunun ailesi de.
İyi geçinmeleri şarttır.
Ama göçebe, yolda rastladığı adamla iyi geçinmek zorunda değildir ki! Nasıl olsa geçip gideceklerdir oradan."

Sizin anlatmaya çalıştığınız biraz ötesinde bir düşünüş. Ama bir de bu ruh halimiz varken çocuk dünyamızda yaşadığımız kabul edilmeme olgusuyla birleştiğinde ortaya çıkacak olan kimlik gerçekten sıradan olmamalıdır.

İnsanın içinde fırtınalar eserken özellikle ret edilme eylemi sanıldığından daha çok yaralar insanı. Haklısınız..

İşte bu sebeple de bizler o zamanlar farkında bile olmadan daha çok çalışmak, daha az hata yapmak, daha iyi düşünmek eylemlerini kendiliğimizden geliştirdik.

Sonuç; daima tartışılacak düzeydedir:)