Oya ile yoğun msn trafiği yaşadık son zamanlarda. Her ikimizin de farklı şehirlerde yaşıyor olması ister istemez iletişimimizi sağlamamız için pek sevmediğim msn i kullanma gerekliliğini beraberinde getirdi. Ben telefon konuşmalarını da pek sevmem bu arada. Konuştuğum kişinin gözünün içine bakabilmeliyim. Eğer bu sağlanmıyorsa bana her şey çok mekanik geliyor. Ama ne yaparsınız, bazen gereklilikler istemediğiniz şeyi bile yapmanıza sebep olabiliyor.

Aaaa!!! Bir baktım bizim Oya yine birilerine kızmış. Çok yakından tanıdığınız birisini bir cümlesiyle bile hangi ruh durumunda olduğunu anlayabilirsiniz.

"İçimdeki öküze lanet olsun "diye bir imza vardı :)

"Hayırdır bu da ne demek oluyor?" diye sorduğumda, Muro yu, son gelişmeleri her şeyi bir çırpıda öğrenivermiştim hiç izlememiş olsam da. Bu kadar çabuk bilgi sahibi oluyoruz işte. Gerçi ben şanslı olanlardanım. Bilgiye güvenmek son zamanlar da inanılmaz zor olmakla beraber, güvendiğiniz birinden duyduğunuz şeyler pek te irdeleme yapmadan koşulsuz kabulü de beraberinde getiriyor.

Valla birçok anlamda haklıydı Oya. Yani hepimizin içinden "lanet olsun içimizdeki insan sevgisine "demek geliyordu. Börtü böcek, dağ taş her şey insan sevgisiyle doluydu. Her şey insanları sevmek adına yapılıyordu. Ancak insanlar öldürülüyordu, insanlar mutsuzdu....

Onlar insanları seviyorlarsa, ben sevmiyorum kardeşim demenin ret edişinin ifade şekliydi. Son derece felsefik bir yaklaşım olduğunu söyleyerek bizlerde işi biraz sloganlaştırdık.

Ancak bildiğiniz gibi bizlere ait olduğunu varsaydığınız bir şey artık öylesine hızlı bir şekilde karşınıza çıkıyor ki şaşırıyorsunuz. Yani aynı anda aynı şeyi düşünüyor insanlar belki de. Bu anlamda bir kitap olduğunu öğrendiğimizde ise biz de o şaşkın durumu yaşıyorduk. Henüz kitabı okumadığımız ve hatta hiç bilmediğimiz için bizim gibi düşündüğünü varsayarak başkalarının da aynı şeyleri hissediyor olmasının mutluluğunu da yaşadık açıkçası.

Ve tabikii, bunu gündem maddesi yapmayıp ne yapacaktık, hep içimizde taşıdığımız bir sorunu dile getirmenin bizim için en anlamlı yoluydu.

Kitap alınacak ve okunacaktı...

Kitap alındı, ancak alınma süresi benim için pek kolay olmadı.

Kitabı almak için girdiğim kitapçıda uzun bir süre kitabı aradım, bir yerde satıcıya affedersiniz "İçinizdeki öküze oha deyin" kitabı var mı diye sormayı ben beceremedim. Yazarken pek kolay oluyor da, bunu dillendirmek benim için çok ta kolay değil aslına bakarsanız. Yani iyi ki yazar "Beni becerir misinin?" diye bir başlık atmamış. Düşünebiliyor musunuz, soruyorsunuz, affedersiniz beyefendi beni becerir misiniz?....

Yani bu başlıklarda önemli bir konuyu oluşturuyor. Hemen her şeyin pazarlandığı günümüzde, her şeyin "dahası" için yapmadığımız şarlatanlık kalmıyor.

Neyse, uzun süre tezgâhlara baktım ama kitabı bir türlü göremedim ve sonunda dayanamayıp sormaya karar verdim.

—Beyefendi, ben bir kitap arıyorum...

— Buyurun hangi kitap...

— Şey!.. Hım mm...

— Hani şu içinizdeki diye bir kitap var yaaaa

— Ha o mu?!!!! Hemen hanımefendi.

Çok şükür, öküz dememiştim yüksek sesle)))))))

Kitap okundu...

Ben her kitabı elimde bir kalem olmadan okuyamayanlardanım. Orasını çizer, burasını karalar, soru işaretleri koyar, simgeler yerleştirir, kısacası sanki yazar yanımdaymış gibi konuşarak okuyan bir okuma alışkanlığım vardır. Okuduğum kitabı benden sonra okuyacak olan kişi şanslımıdır, değil midir bilemeyeceğim ama böyle bir okuma alışkanlığım var işte.

Bu kitapta, her yer çizildi, çizilmeyen tek satır yok açıkçası, gülme işaretleri, ünlemler, olamazzzzzz nidaları her yere serpişti.

Paylaşılacaktır bu düşünceler sizlerle ama önce kitapla ilgili alışveriş serüvenimizi anlatmadan geçmeyelim dedik.

Çok eğlendiğimizi bilmenizi isterim, umarım sizlerde bizim kadar eğlenirsiniz.

Sanem Uçar